Stofwolken, pieptonen en Willy Wonka(2): EEN LIEFDESBRIEF VOOR DE BRUSSELSE MUZIEK

Voor context, lees 'Stofwolken, Pieptonen en Willy Wonka(1): een Peptalkje

voor de Brusselse Muziek'

Bol.

Hoe kan het toch zijn dat niet elke ziel in dit godvergeten land zichzelf voor de kogels van onverschilligheid werpt om je te beschermen? Het gaat niet goed met je, en ik vraag me af, zijn ze jouw waarde dan vergeten? 

Moeten we echt wachten op nog een Angèle op de Olympische Spelen, voor ze weer geloven dat onze muziek ons internationaal mee definieert als iets meer dan bier, chocolade en kinderachtige politieke chaos?

Babycakes, we moeten loskoppelen. Het moment is aangebroken waarop we zelf moeten beslissen wat we samen uit deze uitslaande brand willen redden. Redden we biermusea of Winterpretten? Of onze muziekmakers: de waakvlammen van onze ontroering, die innerlijke trilling die onze discussies durft te verhitten? Die ontroering is meer dan ooit nodig, vanuit onze comfortabele meritocratische coma lijken we volledig vergeten te zijn waar we in geloven. 

600 dagen geen regering, en op een paar ludieke acties na blijft het bij heel wat mopperen, terwijl we een groeiende berg sluikstort, daklozen en lege kogelhulzen moeten trotseren op weg naar onze culturele uitstapjes. Onze fysieke wereld wordt in de steek gelaten door zij die ons anderhalf jaar bewijzen hoe laf ze ervoor al waren, door zij die nu ook hun badge met “vertegenwoordiger” mogen inwisselen met “verrader”.

Maar wij, snollie! Wij kunnen samen opnieuw heersen over onze onzichtbare wereld. Onze rijkdom, ongrijpbaar maar toch tastbaar, is de adem van een geestdrift die menigten in beweging zet. Verandering hangt niet als een ongrijpbare tros druiven boven onze stad, maar als een volkslied die vol ongeduld aan het wachten om geschreven te worden.

De rivier van onkunde is uit zijn oevers gebarsten, boo. Brussel loopt langzaam onder van het gekwijl van beroepsparlementariërs, en de zwaksten worden als zandzakken voor de poorten van onze kastelen van ontkenning gesmeten.

Is de stad voorbij haar kantelpunt? Dan hebben wij het tegengewicht voor de balans. We kunnen die allerzwaksten een plek geven in ons rijkdom. Voor hulp graven we maar geheime tunnels tussen ons rijkdommetje en de sociale landschappen en daarvoorbij. Een ondergronds netwerk van geschiedenis, klank en mensen, weg uit het oog van Mordor.

Drijf het fast fashion-gekletter aan het Muntplein weg, en hoor hoe de Brusselse wind de aria van de revolutie nog zingt…

Poepie. Mijn lievelingseigenschap aan jou? Dat bij elke ontmoeting mijn hart klopt alsof het de eerste keer is. Door je veelheid, al die gedaantes, omdat je andermans verhalen probleemloos in het jouwe opneemt. Zonder vragen te stellen, open je de poorten voor elke muzikant die radeloos op zoek is naar een veilige haven. Elke kunstenaar moet kunnen schuilen.

Want je weet dat hun rol in onze maatschappij legitiem is. Het zijn de kroniekschrijvers van onze tijd. Met hun klank, penseel, lens, documenteren ze wat onze samenleving nu is. Je begrijpt dat ook kunstenaars fungeren als ringen in een boom, waarin de keuzes van ons collectief leven zichtbaar blijven tot ver in de toekomst. We kijken naar de ringen en we horen waar we faalden en waar we het juiste durfden te doen.

We moeten blijven maken, baby. Het hoeft zelfs niet keigoed te zijn, maar als de muziek stopt, is het game over. Al is het maar een mixtape samenstellen en op een CDtje branden. Eén die we, somewhere over the rainbow, kunnen opzetten in onze trouwe rammelbak, wanneer we na deze lange donkere nacht de beloofde zonsopgang, in slow-motion, tegemoet rijden.

Want wanneer ik door de stad wandel, voel ik een Brussel die de tel even kwijt is, maar toch nog durft te leven met jou als hartslag. Die trilling is het resultaat van decennia investering, financieel en emotioneel. Van collectieve trots.

Als ze jou laten afbrokkelen, verliezen we iets wat bijna onmogelijk opnieuw op te bouwen valt. En dan blijft er weinig over, behalve de door AI gegenereerde algoritmische namaakmuziek van Spotify.Echo’s van de muziek. En die weerkaatsen geen licht.

Non serviam.

Altijd,

Adam